Τον προηγούμενο αιώνα που η κοινωνική ζωή είχε τον δικό της τρόπο επικοινωνίας, εκτός από τις διαπροσωπικές σχέσεις, συγγενικές και φιλικές, σε καθημερινή βάση όταν το επέτρεπε ο καιρός, οι γειτονιές, τα σοκάκια και οι πλατείες, ήσαν οι ζωντανές κοινωνικές κυψέλες που σ’ αυτές μαζεύονταν οι γειτόνισσες και κουβέντιαζαν τα νέα της ημέρας με σχόλια, αστεία, πλέκοντας, γνέθοντας και «η γλώσσα τους έκοβε κι έραβε».

Όσο για τους άντρες, είχαν το δικό τους στέκι το ταβερνάκι, όπου με μια ελιά, λίγο τυρί, μια ρέγκα ή σαρδέλα και άλλοτε με «ξεροσφύρι» έλεγαν κι αυτοί τα δικά τους, μέχρι που το έστρωναν στο τραγούδι «όξω φτώχεια και καλή καρδιά».  

Και τα παιδιά, σαν τα κοτόπουλα «ελεύθερης βοσκής» δεν είχανε «στασό». 

Με το παιχνίδι ξεχνούσαν την πείνα τους και με το παραμύθι τα έπαιρνε ο ύπνος.

Σήμερα που τα νέα μεταδίδονται με ταχύτητα φωτός και με την «πλύση εγκεφάλου» χαζεύουμε μπροστά στο «χαζοκούτι» ψυχοπλακωμένοι με όλα αυτά, που μας έχουν κάνει να βλέπομε τραγωδία και να γελάμε και κωμωδία να κλαίμε, σας καλούμε με τη «ρούγα» να σχολιάσουμε και να διακωμωδήσομε (χωρίς μίσος και πάθος) πρόσωπα και πράγματα, στραβά και ανάποδα με σατιρικό και κάποια με καυστικό τρόπο,  αφού (κακά τα ψέματα) υποφέρουμε και δεν μπορούμε να πούμε πουθενά τον πόνο μας.

Ελάτε, λοιπόν, με ένα σχόλιο και ίσως με μια φωτογραφία μπας και μας ακούσουν κάποιοι «κωφάλαλοι» υπεύθυνοι και διορθώσουν τα κακώς κείμενα.  

Το παράθυρο της ρούγας θα είναι ανοιχτό σε όλους και για όλα. 

Καλό μήνα και καλή αρχή!